Melgaço, entre o Minho e a Serra: Serra da Peneda

sexta-feira, 27 de setembro de 2019

As belezas de Melgaço no programa "Viagens sem Data" da RTP (1991)

Vamos visitar a nossa terra no início dos anos 90. Há mais de 30 anos, a RTP emitiu um dos programas "Viagens sem Data" dedicado especialmente a Melgaço e à região envolvente. No vídeo, podemos apreciar algumas das maravilhas mais belas deste concelho desde a ribeira até ao monte, desde Castro Laboreiro e Lamas de Mouro até Fiães, Alcobaça, S. Gregório, passando pela vila ou pelas termas. Das belezas naturais à gastronomia...
Tanto para ver, tanto para apreciar e tudo condensado num vídeo onde poderá recordar outros tempos de que certamente terá saudades...

Viaje no tempo e recorde Melgaço de há umas décadas atrás...

segunda-feira, 29 de dezembro de 2014

Do Castro Laboreiro ao Castro Laboreiro (Memórias de estórias da raia)

Castro Laboreiro de outros tempos

Na revista Arraianos, no seu 1º número, encontramos uma estória muito interessante que nos conta o seguinte: "O dia 6 de agosto erguinme moi cedo para facer a romeria da Nosa Señora da Peneda, camiñando a través das poulas, das gramas, da gándaras; polos cotos onde pacen, ceibes,as vacas piscas. Ía eu na compaña dos meus pais e mais duns cantos da mina aldea de Casardeita, incluído o abade, aos que, axiña, se xuntaron outros camiñantes de Leirado que levaban a mesma rota. Estabamos moi ledos todos nós. Eu gozaba aquelas vacacións escolares coma nunca gozara outras. Chegados ao santuario, após de longas horas de duro andar, instalámonos nunhas leiriñas de aló para pasarmos o día e sentirlles cantar o vira ás voces delgadas da raia, que parece que se che espetan na alma. A mamai fora ás misas e o papai presentoume dous señores. Un era baixote, de barbicha arroxada, carecas, que vestía uniforme e resultou ser o Capitán Costa Beirão, da escuadra da Garda Fiscal de Melgaço. O outro, máis mozo, ollos claros e prominentes, alto e de bigode raro, chamábase João de Sousa Mendes; foime fulminantemente simpático e puxémonos a ligar unha improvisada conversa sobre o saudosismo. Desempeñaba, este segundo señor, as funcións de profesor de Primaria en Castro Laboreiro. Pois ben, cando Sousa Mendes se inclinaba para deixar no riacho a folla de bacallau de mollo para o xantar, mentres asobiaba ledamente a Marcha Turca de Mozart, foi agredido por un animal enorme. Un can negro coma o demo que o trabou na gorxa e o deixou morto instantáneo sen que ningún dos presentes fose capaz de lle facer separar as queixadas. Só se detivo o bruto, que era da raza enxebre daquelas serras, cando o Capitán o abateu a tiros da sua arma regulamentar. Pouco antes do ataque e de tan terríbel morte, o infortunado Profesor, ledamente sorprendido polas miñas afeccións literarias, tan excepcionais ou escasas nos países da raia, entregárame, cun sorriso tímido que lle suliñaba a pouca espesura do bigote, un manuscrito narrativo intitulado “O castelo das poulas”, que tirou ao efecto dun peto do seu casaco. Comprobei, na altura, que o Profesor ía moi perfumado. Tales papeis son os que reproducín anteriormente de modo literal, aínda que lixeiramente modificado o texto pola transcripción galega. Con todo, conservo, malenconicamente, o orixinal en portugués por se algún esprito cursidoso quixese contrastar. Escuso decer que o luctuoso feito diu moito que falar no estraño triángulo cuxos vértices se sitúan en Celanova, Montalegre e os Arcos de Valdevez."

Texto extraído de: Arraianos, Número 1, Agosto de 2004.